சட்டப்படி அம்மா

நான் பயணங்களின் ரசிகன். ஒவ்வொரு பயணத்தின் போதும் இந்த பயணம் இன்னும் கொஞ்சம் நீளாதா எனத்தோன்றும். பயணங்கள் மிக மிக சுவாரசியமானவை. சின்ன வயதில் உனக்கு என்ன ஆசை என யாரோ கேட்ட போது, இந்த உலகத்தின் எல்லா இடங்களுக்கும் பயணிக்க வேண்டும்! வாழ்கை முழுதும் பயணித்த படியே வாழ வேண்டும்! என்று சொன்னேன் சிரித்த படியே!  என்ன மாயமோ என் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு மாற்றங்களும் பயணத்தை  சார்ந்திருந்தது.

*********

லண்டன்ல எப்பயாச்சும் வெயில் கொளுத்தும் அப்படியான ஒரு நாள் அன்று, பஸ்  முழுதும் ஒவ்வொரு நாட்டிலிருந்து ஒருவர் படி நின்றது போல நிரம்பி கிடந்தது.. 

ஒரு பெண் என் அம்மா வயதிருக்கும்.. வெள்ளை புடவையில் வந்திருந்தால் கல்விச்செல்வம் தா சரஸ்வதி தாயே என காலில் விழுந்திருப்பேன் அப்படி ஒரு சாந்தம் அந்த அம்மாவின் முகத்தில் !

நான் இருக்கும் இடத்துக்கு அருகில் வந்தார்..ஒன்றுமே சொல்லாமல் எழுந்து நின்றேன் பேச்சு வரவில்லை.. 

"தம்பி தமிழ் போல இருக்கு" 

"யா தமிழ் தான்" என் முகத்தில் அந்த வெப்பத்திலும் புன்னகை வருகின்றது

"தேங்க்ஸ் தம்பி"

"இற்ஸ்  ஒகேய் "

இடையிடையே என்னை பார்த்து புன்னகைத்த படி பயணம் தொடர்ந்தது 

 இப்போது அந்த அம்மாவுக்கு அருகில் அமர்வதற்கு எனக்கொரு இடம்.. நான் தயங்கிய படி நிற்க 

"தம்பி இருங்கவன் நானும் உங்கட அம்மா மாதிரி தான்"

எத்தனை பேருக்கு இப்படி சொல்ல தோணும் ?

இப்போது இருவருக்குள்ளும் பேச்சு தொடர்கின்றது 

"தம்பி என்ன படிக்கிறீங்கள் ?"

"கம்ப்யூட்டர் சயன்ஸ்"

"மகளும் அதுதான் படிக்கிறா!"

மகள் என்று சொன்னதும் எனக்குள் எழுந்த ஆர்வத்தை அடக்கியவாறு சொன்னேன் 

"ஆ ஒகேய் " 

"நீங்க எந்த யுனிவேர்சிற்றி?"

"சவுத் வாங் யுனிவேர்சிற்றி"

 

""மகள் "குயீன்ஸ் மேரி" உங்கள தெரிஞ்சிருக்க சான்ஸ் இல்ல "" அந்த பேச்சில் இருந்த கனிவும் அமைதியும் என்னை கட்டி போட்டது

இப்படி பயணத்தில் தொடர்ந்த பேச்சு வீடு வரை தொடர்ந்தது

வாழ்கையில் ஒரு நொடியில் ஒரு வார்த்தையில் சில பல் தேர்வு வினா ஓன்று கேட்கப்படும்.. அந்த ஒரு நொடி ஒரு வரத்தை எண்களின் ஒட்டு மொத்த வாழ்க்கையை திருப்பி போடும் சரியான தெரிவுகளை நாம் எடுக்க தவறுவதுண்டு. அதிகமாக பிழையான தெரிவுகள்  சரியானதாக தோன்றும்.

மூன்று வருடங்களுக்கு பிறகு 

இன்னுமொரு பயணம் 

 இப்போது காரில் 

"இஞ்ச ரஞ்சிற்  ஸ்லொவ் ஆ போங்க என்னையும் பிள்ளையும் அம்மாவையும் கொல்லுற பிளான் போல "

"அதுக்கேன் இப்ப கத்துறிங்க மாமி உங்கட மகளை சத்தம் போடாம இருக்க சொல்லுங்க ப்ளீஸ்"

"நீங்க அத காதில விழுத்தாம போங்க தம்பி அவள் கொஞ்சம் கோபக்காரி அப்பாவ போல"

இதை சொன்னது வேறு யாருமல்ல சரஸ்வதி எனது சட்டப்படி அம்மா "ஐ மீன் மதர் இன் லோ "

இருந்தாலும் "தாய போல பிள்ள நூல போல சேல"  என்று சொன்னவன் என் கையில் இதுவரை சிக்கவில்லை 

யாவும் கற்பனை 

காதல்கவிதை

காதல் கவிதை ஓன்று எழுதவென

கற்பனைத்தெரு சென்றிருந்தேன் 

வழியெங்கும்  பெண்கள் முகம் 

வழிந்தபடி ஆண்கள் அகம் 

என்ன இது காதல் என்று 

திகைச்சு போச்சு மனசு 

ஏதோ பாதை மாறி 

வந்தேன் என்று பதறி 

போச்சு மனசு!

கண்டதும் காதல் 

கை பட்டா காதல் 

கண்களாலே காதல் 

கனவினுள்ளும் காதல் 

கழுத்துக்கு கீழே காதல் 

கணுக்காலுக்கு மேலே காதல் 

கட்டி பிடித்து முத்தமிட்டு 

கண் கூச வைக்கும் 

கலியுக காதல்!

அடியே புடியே 

வாடா போடா 

பண்பில்லா பேச்சில் 

பரிதவிக்கும் காதல்!

அடிக்கடி ஆளை 

மாத்தும் அற்ப காதல் 

வெலிக்கட துன்பம் 

தாண்டும் வெறுப்பு 

காதல்!

காதல் என்றால் என்னமோ 

ஏதோ என்று நினைச்சு 

ஆர்வமா நான் போனேன் 

இந்த கருமம் தான் 

காதல் என்றால் 

கவிதை எழுத மாட்டேன் 

நான் காதல் கவிதை 

எழுத மாட்டேன். 

மு(யு )த்தத்தின் முடிவில்

"ஒரு முத்தம் ப்ளீஸ்"
"பப்ளிக் ல வேணாமே"
"இது லண்டன் காதல் னா என்னன்னு எல்லாருக்கும் தெரியுமே"
"அம்மா அப்பா என்ன சொல்லுவாங்களோ தெரியல என்ன?"
"ஏன் இப்ப கதைய மாத்துற முத்தம் கொடேன்"
"ஒரு கவிதை சொல்லுங்களேன் ப்ளீஸ்"
"கவிதையா? மாட்டன் "
"ஹேய் ப்ளீஸ்.. ப்ளீஸ்.. ப்ளீஸ்.."
அவள் கெஞ்சும் போது அப்படி ஒரு அழகு அவளை அடிக்கடி இப்படி கெஞ்ச வைத்து பார்ப்பேன்...
"முடியாதுன்ன முடியாது தான் "
"ப்ளீஸ் சாது ப்ளீஸ் ப்ளீஸ்"

எனக்கெதிரில் ஒரு தேவதை
வரம் கேட்கவா நான்?
உன் உயிருக்குள் ஒரு
உயில் எழுதேன்
நீ எனக்கு மட்டும்
சொந்தம் என்று,
இடைவேளை இல்லாமல்
பேசிக் கொண்டிரேன்-எனக்கு
இசை என்றால் அப்படி ஆசை
சிரித்துக் கொண்டிரு போதும்
தாவரங்கள் ஒளித்தொகுப்பு
செய்யும்,
உன் இதழ்களின் வழைவுகள்
பார்த்தால் பண்பலை-பிரபஞ்சம்
தாண்டும்,
ஒருகணம் பாரேன்
கிரகணம் தூரம் போகும்,
வெளிச்சத்தையும் வெட்கத்தையும்
அணையேன்-என்னையும்
சேர்த்து,
செத்திடலாம் போல தோணுது
ஒரு முத்தம் கொடேன்.

"மறுபடியும் முத்தமா"
அவள் கோபமாய் புன்னைகைக்கிறாள், அவளுக்கு மட்டுமே தெரிந்த கண்கட்டு வித்தை அது
"ஒரு கிஸ் முடியாதா?"
நான் கெஞ்சுதலின் எல்லையில்
"நோ "
அவள் ஆசையின் விளிம்பில்
"நான் போகணும்"
"போகனுமா?"
"ஹ்ம்ம்"
நான் எழுந்து நடக்கின்றேன் அவள் போவதை பார்க்க எனக்கு விருப்பம் இல்லை
இறுக்கி வழைத்தன இரு வளைக்கைகள்
உயிரெல்லாம் ஈரம் உதட்டிலும் கூட

♥♥♥

எனது கையில் எப் என் 57 கைத்துப்பாக்கி உலகத்தின் மிக சிறந்தவற்றில் ஓன்று
பெல்ஜியம் நாட்டில் இருந்து தருவிக்க பட்ட அரை தானியங்கி துப்பாக்கி.
அடிச்சவனுக்கு திரும்ப அடிக்கணும்,
தொடரும்...

அஸ்கு லஸ்கா.....ஒரு குறும்படம்

இதுவும் காதல்

காதலின் ஆழம் பற்றியும், அர்த்தம் பற்றியும்
 பேசி காலம்கெடுக்க விரும்பவில்லை 

இந்த கதையில் ஒரு காத்திரமான கணப்பொழுது காதலை சொல்ல போகின்றேன் எனது எழுத்து நடையில்,

அன்று ஏதோ ஒரு மனச்சுமையுடன் நகர்ந்தேன்.. காதெல்லாம் கன இசை, 

எனக்கு அப்படி இசையை ரசிப்பதில் ஒரு அலாதிப்பிரியம், 

ஏதேதோ எங்கெங்கோ ஓடித்திரியும் மனதை இசையில் லயிக்க வைக்க முயற்சிப்பேன்,

பேருந்தின் ஓரத்தில் ஒரு ஆசனம் ஜன்னலோரமாய், 

"ஒரு முறை ஒரு முறை" ஜி வீ பிரகாஷ் இசையும் குரலும் ஒரே பாடலை திரும்ப திரும்ப கேட்க செய்தது.

நான் இறங்க வேண்டிய இடம் வந்தது... சட்டென எழுந்து வாசல் அருகில் வருகின்றேன், ஒரு பெண், 

ஏதோ வருடக்கணக்காய் பழகியவள் போல தோன்றியது,

 என்ன செய்கின்றேன் என்பது தெரியாமல் அவளையே ஒரு கணம் பார்த்துக்கொண்டு  நின்றேன், 

அவள் திரும்பி பார்த்த போது தான் தவறு புரிந்து தலை திருப்பினேன், 

இருவரும் ஒரே இடத்தில் இறங்குகின்றோம்,

ஒரு 5 அடி தூரத்தில் அவள் நிற்கின்றாள், அவள் அதிகம் நிறம் என்று சொல்லமுடியாது, அழகான கூந்தல்அவளுக்கு,

 இப்போது நான் அவளை பார்க்காமல்

 எதிர்ப்புறமாய் இருக்கும் கண்ணாடியை பார்கின்றேன்

அவள் என்னை பார்ப்பது புரிந்தது,

சட்டென திரும்ப அவள் மறுபக்கம் திரும்பினாள், முகத்தில் புன்னகை ஓன்று, 

அவள் புன்னகைக்கும் போது இன்னும் கொஞ்சம் அழகாக, 

அவள் நாகரிக உடையில் இருந்தபோதும் நாகரிகமாய் இருந்தாள், நான் ஒன்றும் குழப்பவில்லை, நாகரிகம் என்ற பேரில் 

கலாச்சாரம் மறந்து திரியும் எங்கள் தமிழ் பெண்களின் மத்தியில் அவள் எனக்கு வித்தியாசமாய் தெரிந்தாள்,

பக்கத்தில் சென்று பேச வேண்டும் போல் இருந்தது ஆனால் எனக்கு அதற்கு துணிச்சல் இல்லை..

 "அழகு செய்யும் சாதனம் வாங்க தோன்றும் காரணம்...உன்னை சேர்ந்த பின்புதான் அழியும்  அவற்றின் நாடகம்..."  

அவளை பற்றிய நினைவுகளில் பத்து நிமிடங்கள் பறந்ததே தெரியவில்லை..! 

அவள் ஏறவேண்டிய பேருந்து வருகின்றது போல தயாரானாள், 

அவள் போகும்போது மனசுக்குள் ஏதோ ஒரு உந்துதல் பேச சொல்லி கெஞ்சியது 

இருந்தும் நான் வெறுமனே இசையுடன் நின்றேன்,

அவள் போகும்போது கடைசியாக ஒரு புன்னகை அப்படியே இதயத்தின் ஆழத்தில் அச்சடித்து நின்றது..

இனி அவளை காண்பது என்பது கனவாகத்தான் முடியும்.. 

லட்சம் பேர் சுத்தி திரியும் அவசரமான நகரில் இப்படி ஓர் இருவரை எப்போதாவது ஒருமுறை தான் காணக்கிடைக்கும் 

இப்படி எல்லோருக்கும் கனபொழுதில் வரும் ஒரு வித உணர்வு என்று கூட காதலுக்கு வரைவிலக்கணம் கொடுக்கலாம், என்னவோ என் காதலும் அன்று ஒரு கணபொழுதில் காலாவதியாகி போனது....!!!!

யாவும் கற்பனை.

தேறா வடிவங்கள்

பந்து

அந்த பருவத்தில் கிரிக்கெட் தான் என் உலகம், 

எங்கள் மைதானம் அய்யனார் அங்கிளின் வயல்காணி,

பனைமட்டைதான் எங்கள் பேட், கோடு கீறிய வேப்ப மரம்தான் விக்கெட், 

விதிகள் என்று எதுவும் இல்லை, மட்டையில் பட்டால் ரன் 

கோட்டுக்கு கீழே மரத்தில் பட்டால் அவுட்,

சச்சின் என்ற கனவில் பத்து ரன் அடித்ததும் வானத்தை பார்த்து ஒரு சிரிப்பு, 

சில வேளைகளில் விளையாடி கொண்டிருக்கையில் பந்து வெடிக்கும், 

வெடித்த பந்துடன் அன்றைய ஆட்டத்தை ஆடி முடிப்போம்,

காலம் மாற களம் மாறியது, "கேட்ச் பண்ண தெரியல,

 நீ எல்லாம் படிக்க மட்டும் தான் சரி, 

மைதான பக்கம் வந்து எங்கட உயிரை எடுக்காதடா" 

சக மாணவர்களின் நக்கல் பேச்சின் மத்தியில் கிரிக்கெட்டில் 

இருந்த கொஞ்ச ஆர்வமும் இல்லாமல் போயிற்று,

பழைய படி நுழைய தொடங்கினேன் புத்தகத்தினுள்ளே.....!!!

காலம் கடந்தது, மீண்டும் களம் மாறியது,

இப்போது என்னை கொஞ்சம் விளையாட தெரியும் என்று நம்ப தொடங்கினார்கள்,

இருந்தாலும் முழுமையாய் எனக்கு கிரிக்கெட்டில் நுழைய காலம் இடம் கொடுக்க வில்லை,

வவுனியாவிலிருந்து திருகோணமலைக்கு சென்றேன்,

என் வாழ்வின் கடைசி கிரிக்கெட் போட்டி  அதுவாகத்தான் இருக்கும்.

 திருகோணமலை கடற்கரைக்கு பக்கத்தில் 

அழகான மைதானம், கடவுளின் விளையாட்டை அன்று தான் கண்டேன், 

என்னை விளையாட தெரியாது என ஒதுக்கிய 

என் சொந்த ஊர் அணியுடன் போட்டி,

 இப்போதும் அவர்களுக்கு என்னை கண்டதும் சிரிப்பு

"ஏன்றா வவுனியாவில விளையாட யாருமே இல்லையா!!" 

எப்போதும் போல மென்மையாய்  சிரித்து விட்டு விலகினேன்,

விளையாட்டு ஆரம்பமானது, அவர்களின் பந்து வீச்சு அபாரமாகத்தான் இருந்தது,

எங்கள் அணிவீரர் திகைத்து நின்றனர்,"என்னடா வன்னிகாரர் இப்பிடி விளையாடுறாங்கள், "

நான் சொன்னேன் யாரும் எதிலும் குறைந்தவர்களல்ல, 

ஒவ்வொருவர்களுக்கும் ஏதோ ஒரு திறமை ஒளிந்து இருக்கும் 

அதை அடையாளம் கண்டால் வெற்றி என்பது ரொம்ப தூரம் இல்ல, 

எங்கள் அணி வீரர்கள் ஐந்து பேர் ஆட்டமிழப்பு

ஆறாவதாய் இறங்கினேன், நான் இறங்கும் போது பீல்டிங் மாற்றப்படுவதை கண்டேன், 

இப்பவும் என்னை எப்படி அவர்கள் நினைக்கின்றார்கள் என்பது தெரிந்தது, 

என் மன நிலைமை கொஞ்சம் மாறியது என்னவோ உண்மைதான், 

முதல் பந்து.......

ஒரு முறை கண்ணை மூடி திறந்தேன்,

என்னால் முடியவில்லை பந்து என்னை விலகி விக்கெட்டையும் விலகி கீப்பரிடம் சென்று சேர்ந்தது,

அடுத்த பந்து, மைதானம் அமைதியானது, அம்பியரிடம் ஒரு சோம்பல் பெருமூச்சு,

எப்போதும் போல நேராக விக்கெட்டை நோக்கி வந்த பந்தை மிக வேகமாக அடித்தேன், 

டீப் ஸ்கூயர் லெக்  திசையில் நின்றவனை 

நோக்கி பந்து செல்கின்றது........! 

இல்லை அவன் பந்தை பிடிக்கவில்லை,

 பந்து அவனை தாண்டி ரொம்ப உயரமாக செல்கின்றது,

என் வாழ்வின் கடைசி சிக்ஸர் அதுதானோ என்னவோ, மனசுக்குள் ஏதோ ஒரு சந்தோசம், 

அன்று நாம் தோற்றோமோ வென்றோமோ,

 என்னை எட்டி உதைத்தவர்களுக்கு, ஒரு பதில் சொல்லியாயிற்று,

அது போதும்.

யாவும் கற்பனை

காதல் என்பது!

நான் இதில் காதலைப்பற்றி
திட்டித்தீர்க்கப் போகின்றேன்...!
உங்களுக்கு கோபம் வருமென்றால் வாசிக்க வேண்டாம்..!
தொடர்ந்து வாசிக்கின்றீர்கள்!
உங்கள் ஆர்வத்திற்கு நன்றி..!
காதல் என்பது மனிதனின் இனப்பெருக்கச் செயற்பாட்டின் ஒரு பகுதி..!
ஈஸ்திரோயனும், தெர தெஸ்திரோயனும், சேரந்து செய்யும் நாடகம்..!
இது கடவுளும் அல்ல
கனவு தேசத்தின் கோயிலும் அல்ல..!
நீங்கள்  பதினெட்டு வயதில்..!
காதல் என்பீர்கள்!
உங்களை  பற்றி உங்கள் பெற்றோர் ஊரெல்லாம் புகழ்ந்து திரிய..!
நீங்கள் காதலிக்கு கவிதை என்று கண்டதையும் கிறுக்குவீர்கள்,
படிக்க நேரமில்லை என்பீர்கள்.!
உங்களுக்கு  அணு கொடுத்த உங்கள்  தந்தையை யோசிக்கமாட்டீர்கள்!
காதலுக்காய் உயிரையும் கொடுப்பேன் என்பீர்கள்!
கொஞ்சம் யோசித்துப்பாருங்கள் .!
வாழ்கையில் நீங்கள் சாதித்தது என்ன..!

நானொன்றும் காதலின்.. எதிரி அல்ல..!
காதல் செய்யுங்கள்
நீங்கள் உங்கள் உழைப்பில் வாழ்கின்றீர்கள் என்றால்..!
உங்களுக்கு ஊரில் கடனில்லை என்றால்...!
உங்கள் கடமைகளை நீங்கள் நிறைவேற்றி விட்டீர்கள் என்றால்...!

பாம்பும் பச்சைக்கிளியும்!

எட்டாக்கனியாகிப் போனது எனக்கு புன்னகை,
இல்லை எட்டக்கிடைத்து ஏறி மிதித்து உச்சிக்கொப்பேறி
பறிக்க கைநீட்ட இந்த கை அழகாய் இருக்கே என்று
பாம்பு ஒன்று கொத்திப் பார்க்க
தவறி விழுந்ததில் தவறிய கனி- என்
இறக்கைகளின் வலி பறந்து விடம் கரைந்த பின்
இப்போது எல்லோரின் வினாவும்,
பழத்தை ஏன் பறிக்க மறந்தாய்!
ஏதோ நான் செய்த தவறாம்!
அந்த பாம்புகளை இப்போது எல்லோரும் மறந்து விட்டார்கள்!
நான் பாம்புகளை மறக்க வில்லை!
பாம்புகளை என்னில் ஏவிவிட்ட பாம்புகளின் பாம்புத் தலையையும் தான்!
இன்னும் பாம்புகள் பாம்புகளாய் என் கண்களுக்கு தெளிவாய் தெரிகின்றது,
என்ன மாயமோ சில பாம்புகள் என்னைப்போல ஒரு சில பச்சைக்கிளிகளை பழம் பறிக்க சொல்லி அழகு பார்த்தன!
என்னை மட்டும் ஏன்?
ஒருவேளை என் திமிர் பிடித்த இறக்கைகள் பாம்புகளுக்கு அதிகம் பிடித்தது போலும்!
அதுதான் என்னிடம் விடம் தந்து கடிக்க சொல்லி கற்றுத்தந்தன..!
அந்த பாம்புகளை எல்லோரும் மறந்துவிட்டனர்!
பக்கத்து கூட்டுக்கிளிகள் என்னை இப்போது
ஏளனம் செய்கின்றன!
பழம் பறிக்க தெரியாத பச்சைக்கிளி!
அவர்கள் கூட அந்த பாம்புகளை மறந்துதான் போயினர்!
என்னால் எப்படி முடியும்! நான்
இழந்தது என் இலட்சிய கனியை அல்லவா!
இப்போது இந்த பாம்பு தேசம்
எனக்கு பிடிக்கவில்லை..!
பறக்கப் போகின்றேன்!
எனக்கென்று வானம் பரந்து கிடக்கு பறந்துதான் பார்ப்போமே!

வேணாம்டா சாமி...!

எங்கள் பாடசாலைகளில்,
விளையாட்டுப் போட்டியென்றால் எல்லோருக்கும் கொண்டாட்டம் தான்..!
எந்த விளையாட்டிலும் நான் பங்கு பற்றாவிட்டாலும்,
இல்லத்தலைவன் அல்லது விளையாட்டுத் தலைவன் பதவி கிடைத்து விடும்..!
என்னை முன்மொழிவதற்கென
நண்பர்களை சேர்த்து வைத்திருப்பேன்..!
அவர்கள் சரியான நேரத்தில் எழுந்து ரஞ்சித்தை எமது இல்லத்தின் தலைவராய் தெரிவு செய்கின்றோம் என்பார்கள்..!
என்னை மற்ற மாணவர்கள் முறைத்து பார்த்தாலும் நான் கண்டு கொள்வதில்லை.!

அந்த முறை நான் கம்பன் இல்ல விளையாட்டு தலைவன்..!
எனது இல்லம் விளையாட்டில் படுகேவலமான நிலையில் இருந்தது..!
பொறுப்பாசிரியர்கள் என்னை தேடாத இடமில்லை...!
நான் மாமர உச்சியில் மறைந்திருந்து என்ன நடக்கப் போகின்றது என பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
எங்கள் நண்பர்களின் ஒருவன் மாங்காய் கேட்க கொடுக்கவில்லை என்று..!
நான் இருக்கும் இடத்தை காட்டிக்கொடுத்து விட்டான்.!
ஆசிரியர் வந்தார்..!
இறங்கடா கீழ.!
''என்ன சேர் மாங்காய் கொண்டரச்சொல்லி சாந்தி ரீச்சர் தான் அனுப்பினவா'"
சாந்தி ரீச்சரின் பேரைச் சொன்னால் அவர் ஒன்றும் கதைக்க மாட்டார் என்று எனக்கு தெரியும்..!
இண்டைக்கு 4*400 அஞ்சலோட்டம் ஓட ஆளில்லை..!
நீ தான் ஓடுற..!
எனக்கு தலை சுற்ற தொடங்கியது..!
அய்யய்யோ எல்லாரும் சிரிக்க ஒரு சான்ஸ் கொடுக்க போறாங்களே...!
எனது பெயர் ஒலிப்பெருக்கியில் சொல்லப்படும் போதே
பக்கத்து இல்லங்களில் ஒரு பெரிய சிரிப்பொலி...!
மஞ்சள் நிறக் கால்ச்சட்டையுடன் அழுதுகொண்டு நின்றேன்..!
எனக்கருகில் என்னுடன் ஓடப் போகின்றவர்களை பார்த்தேன்..!
எல்லோருக்கும் என்னைப் பார்த்து ஒரு நமட்டுச் சிரிப்பு
சத்தம் கேட்டது தான்..!
கண்ணை மூடிக்கொண்டு ஓடத் தொடங்கினேன்...!
என்ன ஆச்சரியம் நான் முதலாவதாக போய்க் கொண்டிருந்தேன்.
கம்பியை மற்றவனின் கையில் கொடுத்த பின்தான் உயிர் வந்தது..!
நண்பர்கள் சொன்னார்கள் ''நீ இப்படி ஓடுவ எண்டு எதிர்பார்க்கலை''
நான் மட்டும் என்ன எதிர்பார்த்தா ஓடினன்..!
நீங்க ரஞ்சித ஓடுடா எண்டு கத்தினது.. எனக்கு பின்னால நாய்டா எண்டு கேட்டுச்சுடா....! என்றேன்.
யாவும் கற்பனை